زن تــــنــــهـــای خــــــــــانـــــــه اســـت
کـــه خــورشـیــدش غــروب نـمـی کــنـد
دق مـــــیــکـــــنـــد
آبــــــا عـــــــابــدیــن
از تمام نداشته ها
می توانی به من فکر کنی
چگونه دستم را می گیری؟
چگونه آغوشت را برویم می گشایی؟
چگونه سرت را به سینه ام می فشاری؟
مرا دوست تر بدار...
انگار که همین حالا از دستت خواهم رفت
آبا عابدین
از تمام نداشته ها
می توانی به من فکر کنی
چگونه دستم را می گیری؟
چگونه آغوشت را را برویم می گشایی؟
چگونه سرت را به سینه ام می فشاری؟
مرا دوست تر بدار...
انگار که همین حالا از دستت خواهم رفت
آبا عابدین
از زخــــــــم زبـــــــــان دخـــــــــران ســـــنــــگـــــــــــی
تــــــــا خــــاطـــره هــــــــای پـــشـــت هـــر آهنـــــگی
هــــــر ســــال مـــن بـــی تـــو ، چـــنـــین می گـــذرد
بــــا ســیـــــصــد و شــصــت و پـــنـــج شــب دلتنگـی
آبــــــــــــا عـــــــابـــــــدیـــن
ببین!
تو هر چقدر هم از من دور باشی
دلیل نمی شود
طعم خندیدنت را از یاد ببرم
حالا به سرنوشت شوم هر کداممان
هم که شده
لبخند بزن!
دریا هنوز به جذر و مد نیاز دارد...
آبا عابدین
قـــلــبــــش بـــا بـــاتـــری کــار مــی کرد...
تــــو رفــــتــی...
بــــــــــاتـــــــــــری هــا را کــشــیــــــــد...
ســــاعـت بــیــچـــاره!
فــــکـــر مـــی کـــرد...
بـــایـــســـتد...
نــمــــیــــــری...
آبـــــــا عــــــابـــدین
هـــــــــمــه گــــــــــــــم شـــــــــدیـــــــــم
هـــــــــر کـــــدام در خــــیــــــابــــانـــــــی
پـــــیــــاده رو هــــا مشکـــلی نـداشــتـند
مـــــــــا هــمــــراه نــــبــــودیــــم...
آبــــا عــــــابـــدین
رودها را به هم می رساند
باد
ابرها را
و شعر ، کلمات را
همیشه وسیله ای هست که دو چیز
را به هم می رساند
ببین!
چه دور
چه دیر
ما به هم می رسیم
که رودیم
که ابریم
که کلمه ایم
آبا عابدین
هـــــــــر شـــب بـــــــــایـــد بـــــا کـــفـــش هــــــــای تــــــــو
قــــدم بــــــــزنـــم
مـــــــــبادا خیــــــال کــــــــنــد نـــیســـتی
خــــــــــــــــــانــــه
آبـــــــــــا عــــــــــابــــدیـــن
قـــــــــهـــوه
اگـــــــر تـــــــلــخ نـــــــــــبـــــــود
فـــــــال مـــــــان را در آن نمـــی جـــســتــیم
آبـــــا عـــــــــابــــدین
وقتی از کابوس می پری
چقدر تشنه ای؟
همان قدر دوستت دارم...
آبا عابدین
شک ندارم فیروزه هایتان
به اندازه شرابتان گیراست
آبا عابدین
و من پزشکش شده ام
که درد را خوب تشخیص می دهد
دستمال بعدی!
آبا عابدین
که باید در بلند مویت
یافت
بافت
نواخت
آبا عابدین
چشم تو لبخند زد
از قدو بالای تو پرواز ریخت
پنجره با دیدنت از دست رفت
پلک زدی ، ترس زمین باز ریخت
آبا عابدین
نگاهت را به کدام برق سپرده ای
هوای شرجی من!
هوای غمگینم!
در بهترین روز سال هم بباری
دلگیری
آبا عابدین
فکر کنم اگر تا فردا نیایی
در این اتاق غرق می شوم
آبا عابدین
نه اینکه ارزشمند باشی
شبیه بادبادک به نخ
رها کنی
از دست رفته ام
آبا عابدین
از شوق چشمای تو مُــردن
از بس قشنگی زیر بارون
ابرا از اینجا جُـم نخوردن
آبا عابدین
یک سیب کم شده بود
و طبیعتا
دیواری کوتاه تر از یک زن پیدا نمی شد
آبا عابدین
با تو حرف بزنم
ببوسمت
ممنون!
عکس خوبی هستی
آبا عابدین
دلم را نتوانستی
صدایم را بگیر و بیا
بیا
که خشکسالی به شاهرگم رسید...
آبا عابدین
انگار دارند پرتقال پوست می گیرند
عطرش تمام اتاق را...
آبا عابدین
دریانوردی که شنا کردن بلد نیست
دریا رو توو مشتم گرفتم تا نمیرم
مشت گره خورده رها کردن بلد نیست
از موج ها رد میشم،اما هیچ موجی
هرگز نمی تونه منو از پا در آره
تا زدِ پای تو روو ساحل نقش بسته
طوفان هماندازه ی من انگیزه داره
آبا عابدین
زمستان یا بهار چه فرق؟
وقتی طالعمان سقوط است
آبا عابدین
که اجابت می کردیم
حالا اگر ما را بخوانید
هیچ کس به تنهاییتان
اضافه نمی شود
آبا عابدین
چیزی برای باخت ندارم
تنها به جز تو ، آدم برفی!
از هیچ کس شناخت ندارم
آبا عابدین
ها کن
ها کن
تا نمردم
آبا عابدین
حتما دلم گرفته دوباره
حرفی بهم زدن که نبوده
شاید قراره برف بباره
آبا عابدین
لغزنده ترین جاده ی دنیاست
ابرها را به پابوس می کشانی
بی آنکه بدانی کبوترها از دوری ات
چه می کشند
آبا عابدین