سهم من...
سهم من از پرنده شدن
تنها
از شاخه ای
به شاخی دیگر پریدن است
صبا کاظمیان
+ نوشته شده در دوشنبه هجدهم بهمن ۱۳۹۵ ساعت توسط اویس احمدی
|
پنهانت کردم و...
پنهانت کردم
مثل اولین نشانه پیری
پنهانت کردم و دانستم
دیوارهای جهان
از صدای گریه بلندترند
صبا کاظمیان
+ نوشته شده در دوشنبه ششم دی ۱۳۹۵ ساعت توسط اویس احمدی
|
گنجشک ها دروغ می گفتند...
آن دیوار
که از حاصل جمع قد من و
نردبان کنج حیاط
بلندتر بود
عاقبت ریخت!
چیزی در من
زیر آوار ماند
و هرگز ندانست
گنجشک ها دروغ می گفتند
آن که برخواسته زنی ست
که قدش را
دیگر با هیچ نردبانی جمع نمی بندد
صبا کاظمیان
+ نوشته شده در دوشنبه ششم دی ۱۳۹۵ ساعت توسط اویس احمدی
|
مــادرم...
مــادرم پـیـر شـد
احـسـاس مـی کـنـم
دیـوار
بـه پـیـچـکـش تـکـیـه داده اسـت
صـبـا کـاظـمـیـان
+ نوشته شده در شنبه چهارم دی ۱۳۹۵ ساعت توسط اویس احمدی
|
رد ناخن ...
رد ناخن
جستجوی دستاویز
زخم اندوه آخرین هم آغوشی
بر تن موج های دیوانه
بستری که دریا بود...
صبا کاظمیان
+ نوشته شده در یکشنبه بیستم تیر ۱۳۹۵ ساعت توسط اویس احمدی
|
رهایم کن!
نشسته ام و زندگی را
پشت دیوارهای خانه حدس می زنم
دریا را
که آرام و سنگین
به رودخانه می ریزد
و خاک را
که سخت نزدیک است
بلد نیستم زنت باشم
رهایم کن!
قول می دهم بادبادک باشم
صبا کاظمیان
+ نوشته شده در یکشنبه بیستم تیر ۱۳۹۵ ساعت توسط اویس احمدی
|
امـــــشـــب ...
امـــــشـــب
هــــــیــــچ عــــــــاشــــــقـــــانــــه ای نــســـــــرودم
نـــــه بـــــــــرای تــــــــو
نـــــه کـــــبــوتـــرانـــــی
کــــه خـــــــالـــی آشــــــــیــــانه هــــایـــشــــان
روی شـــــــانـــــــه ام
درد مــــــــــی کـــــــــنــــد...
صـــبــــــا کـــــــاظــــــمـــــیـــان
+ نوشته شده در سه شنبه یازدهم خرداد ۱۳۹۵ ساعت توسط اویس احمدی
|
از قمـار می ترسم!
پدر بزرگ از باختن نمی ترسید
پشت میز قمار مـُــرد
من که جیب هایم از باختن پـُـــر است
از قمـار می ترسم!
و زندگی
مدام
به بازی اصرار کند.
صبا کاظمیان
+ نوشته شده در دوشنبه نهم فروردین ۱۳۹۵ ساعت توسط اویس احمدی
|
بهار...
بهار
زیر پاهایمان سبز شد!
با نخستین نسیم
به دکمه های پیراهنت
باز خواهم گشت...
صبا کاظمیان
+ نوشته شده در دوشنبه نهم فروردین ۱۳۹۵ ساعت توسط اویس احمدی
|
آن نشان پیروزی...
آن
نشان پیروزی
پرنده ای بود
که از دست هایمان پر کشید
ما انگشت هایمان را
در خیاان از دست داده ایم
صبا کاظمیان
+ نوشته شده در جمعه بیست و یکم اسفند ۱۳۹۴ ساعت توسط اویس احمدی
|
برای آشتی...
برای آشتی
دلایلت چقدر منطقی است
وقتی
با زبان بوسه حرف می زنی
صبا کاظمیان
+ نوشته شده در جمعه بیست و یکم اسفند ۱۳۹۴ ساعت توسط اویس احمدی
|
دستی که...
دستی که
لای گیسوان کودکی ام گل نمی گذاشت
حالا
روی روسری ام دشت می کشد
صبا کاظمیان
+ نوشته شده در جمعه بیست و یکم اسفند ۱۳۹۴ ساعت توسط اویس احمدی
|
برای اتفاق های عاشقانه کوچک است...
تخت برای اتفاق های عاشقانه کوچک است...
من بوسه ای می شناسم
که باید به خیابان رفت
و این را از دنج ترین کنج کوچه ها دزدید
شهر،برای اتفاق های عاشقانه کوچک است
من دریایی را می شناسم
که غمش
به اندازه ی جیب های ماست
من فکر می کنم
دنیا،
برای اتفاق های عاشقانه
کوچک است...
صبا کاظمیان
+ نوشته شده در جمعه چهاردهم اسفند ۱۳۹۴ ساعت توسط اویس احمدی
|
اما مرگ...
پنهان کردیم
جمازه را در خاک
اما مرگ
با ما خانه بازگشت
صبا کاظمیان
+ نوشته شده در جمعه چهاردهم اسفند ۱۳۹۴ ساعت توسط اویس احمدی
|
صدایم زدی...
صدایم زدی
و
من
از خواب آن پرنده پریدم
که قصه های مادرم آن را
هر شب به خانه اش می رسانید
صدایم زدی
و
مادرم که بلد بود
پایان قصه های دنیا را
جور دیگر بخواند
این بار
قبل از پرنده خوابش برد
صبا کاظمیان
+ نوشته شده در سه شنبه یازدهم اسفند ۱۳۹۴ ساعت توسط اویس احمدی
|
سهم من...
سهم من
از پرنده شدن
تنها
از شاخه ای
به شاخه ی دیگر پریدن است
صبا کاظمیان
+ نوشته شده در یکشنبه نهم اسفند ۱۳۹۴ ساعت توسط اویس احمدی
|
سهم من از پرنده شدن...
سهم من
از پرنده شدن
تنها
از شاخه ای
به شاخه ی دیگر پریدن است.
صبا کاظمیان
+ نوشته شده در جمعه سی ام بهمن ۱۳۹۴ ساعت توسط اویس احمدی
|
زندگی را دوست می دارم...
زندگی را دوست می دارم
مثل ماری
که کودک ناقص را...
صبا کاظمیان
+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و هشتم بهمن ۱۳۹۴ ساعت توسط اویس احمدی
|
پنهانت کردم و دانستم...
پنهانت کردم
و دانستم
دیوارهای جهان از صدای گریه
بلندترند...
صبا کاظمیان
+ نوشته شده در سه شنبه بیست و هفتم بهمن ۱۳۹۴ ساعت توسط اویس احمدی
|
پنهان کردم و دانستم...
پنهان کردم
و دانستم
دیوارهای جهان از صدای گریه
بلندترند...
صباکاظمیان
+ نوشته شده در دوشنبه بیست و ششم بهمن ۱۳۹۴ ساعت توسط اویس احمدی
|
بعضی نگاه ها...
بعضی نگاه ها
به یادم می آورند زیبایم
به یادم می آورند بیهوده زیبایم
وقتی تو نیستی
صبا کاظمیان
+ نوشته شده در دوشنبه بیست و ششم بهمن ۱۳۹۴ ساعت توسط اویس احمدی
|
تنها بمان...
تنها بمان!
خداهم که باشی
باید معجزه کنی تا نگاهت کنند
صبا کاظمیان
+ نوشته شده در یکشنبه بیست و پنجم بهمن ۱۳۹۴ ساعت توسط اویس احمدی
|
سلام...
سلام
چه واژه زبری ست
وقتی که بین گونه های من و
ته ریش تو اتفاق نمی افتد...
صبا کاظمیان
+ نوشته شده در یکشنبه بیست و پنجم بهمن ۱۳۹۴ ساعت توسط اویس احمدی
|
عاشق که باشی...
عاشق که باشی
دریای آرام
از موج های مانده در گلویش
برای تو خواهد گفت
از ابری که باور شد
و باران
که جای دیگری بارید
عاشق که باشی
دنیا از اندوهش با تو حرف می زند
صبا کاظمیان
+ نوشته شده در یکشنبه بیست و پنجم بهمن ۱۳۹۴ ساعت توسط اویس احمدی
|
چاره ی دیگری نیست...
چاره ی دیگری نیست
باید کسی را
با تو اشتباهی بگیرم
و از هم آغوشی اش هر شب اندوهی
اندوهی به جمعیت جهان اضافه کنم.
صبا کاظمیان
+ نوشته شده در یکشنبه بیست و پنجم بهمن ۱۳۹۴ ساعت توسط اویس احمدی
|
من هرکه را دوست داشتم...
من هرکه را دوست داشتم
آنقدر دوست داشتم
که هرگز ندانستم
قلبی که درد نمی کند
فراموش می شود
من هر که را دوست داشتم
آنقدر دوست داشتم
که با درد
تنها شدم
صبا کاظمیان
+ نوشته شده در یکشنبه بیست و پنجم بهمن ۱۳۹۴ ساعت توسط اویس احمدی
|
نشان پیروزی...
آن نشان پیروزی
پرنده ای بود
که از دست هایمان پر کشید
ما انگشت هایمان را
در خیابان از دست داده ایم
صبا کاظمیان
+ نوشته شده در یکشنبه بیست و پنجم بهمن ۱۳۹۴ ساعت توسط اویس احمدی
|
بودنت...
بودنت در این جهان کافیست
تا آرزویی داشته باشم
و آرزویی...
تا دوست بدارم
جهان را
صبا کاظمیان
+ نوشته شده در یکشنبه بیست و پنجم بهمن ۱۳۹۴ ساعت توسط اویس احمدی
|
محبوب من!
محبوب من!
مگر تو
همان کسی که همیشه نبود، نیستی
چگونه باز هم
برای کسی که همیشه نبود
دلتنگم
صبا کاظمیان
+ نوشته شده در یکشنبه بیست و پنجم بهمن ۱۳۹۴ ساعت توسط اویس احمدی
|
تا ابد چند روز مانده رفیق؟
از مرگ با یک تیــــــــــــر
می توان خلاص شد
اما امید...
زندانیٍ ابـــدی است
که هر صبح
در سینه ام بیدار می شود
و می پرسد؛
تا ابد چند روز مانده رفیق؟
صبا کاظمیان
+ نوشته شده در یکشنبه بیست و پنجم بهمن ۱۳۹۴ ساعت توسط اویس احمدی
|