مث آسمون پشت پنجره
مث دلتنگی یه گرگ نجیب
مث اسفند بدون ماهیا
چیدن و خوردن صدباره ی سیب...
مث سیگاری کهزن میکشه تا
مرد و مردونه به دنیا ببره
یا همون اشکی که تو چشمای مرد
میشینه تا نازشو زن بخره...
مث یخ بستن گنجیشکا تو برف
داره بهمن میریزه رو سرمون
مث بیتای بدون قافیه
مث روزایی که بستن پرمون
پدر و مادرمون کشته شد و
گم شدیم و هیشکی پیدامون نکرد
مث این ترانه ی نیمه تموم
خدا فکری واسه دنیامون نکرد
مهرنوش شمس
بــعــد از تـــو مــن هــمــخــــواب بــغــض هــــرزه ای بــــــودم
هــفـت آسـمــان هـــم پــا بــه پـــایـم گــریــه مــی کــردنــــد
حـسـرت بـه حـسـرت بـافـتــــم مـویـــی کــه قـیـــچـی شـــد
دیــــدم خـــدایـــان هــــم بــــرایـــم گـــریــــه مـــی کـــردنــــد
مـــهــرنـــوش شــمـــس
نـمــی خـــوانـی ام
نـمــی بــیــنـــی ام
و
ایـــــن دو فــعــــل
بــرای پــــایـیــز شـــدن کــافــی سـت
مــهـــرنـــوش شــمــس
رقصیدنم با دامن چین دار
روی یه میز کهنه و چوبی
موهام و بستم با گل یادت
با احتمال اینکه آشوبی...
چشمام و می بندم،بغل لطفا...
گاهی جهنم سخت می ارزه
تو مطمئنی توی رویامی؟
من مطمئنم میز می لرزه
مهرنوش شمس