عـــشـــقـــی کــــه در جـــیـــبـــم جــــــا مــــــانـــده ؛
مــــــال تــــــوســـت؟
بـــــــــــــــوی دســـت تـــــــــــــــو را مــــیـــــدهــــــد ؛
مــــــــطـــمـــئــنـــی مــــال تــــــــو نــــیـــــســـت؟!...
چــیــســتــا یـــثـــربــی
مـــن شــعـــــــــر نــمــــــی گـــــــویـــــــم
تــنـــهـــا تــــو را چــــراغـــانــی مــیـکــنــم
مـــن قــــصـــه نـــمـــی نــــویـــــســـــــــم
تــنـــهــــا تــــو را آفـــتـــابـــی مـــیکـــنــــم
مــــــــن عــــــاشـــــــق نــــمــیـــشــــــوم
تـــنـــهــا تـــــــو را صـــــــدا مــیــــکــــنـــــم
چـیــســتــا یــثـــربـــی
مـــــــــن شــعــــر نمـــیــگــویــــــــم
تـنـهـا تـــو را چــراغـــانـــی مـیکــنـم
مــــــن قـــصـــــه نــمـیـنــــویـــســم
تــنــهـا تـو را آفــتــــابـی مــیـکــنــــم
مــــــن عــــــاشـــــق نــمــــشـــــوم
تـــنـــهــا تــــــو را صـــــدا مـــیـــکــنم
چـــــیـــســـتا یـــثــربی
مـــــن دروغ گـــفـــتــنــم خـــوب نـــبــــود ؛
تـــــــو هـــــم مـــثـــل مـــن!...
وقـــــتــی گـــفــــتــم دوســتــت نـــــدارم ؛
دروغ میـــگــفـــــتـــم !
دوسـتــت داشــــتم...
وقـــتــی میــــگـــفـــتی ؛ دوســــتـم داری ؛
دروغ مـــیـــگـــفـــتــی!
دوســتـم نـــداشـــتی!
زمــــــان بـــــه عــــقـــب بــــر نمــــیگـــردد
چــــیــســـتا یــثـــربی
مـــــــثـــل ایــــن کـــه شــب ؛ تـــــــیــرم زده بــــود...
درد ایـــــــن تـــــــــیر... یــک شــــــــبــه نـــیـــــسـت!
دروغ گــــفــــتــی کـــه گــــــلـــولــــــه هــــــــایـــــت ؛
مـــــشـــــقــــــــی ســــت
چــــــیـــــســـــتـــا یـــــثــــربــــی
مگر چشمهایت به دادم برسند ؛
و گرنه یک زن؛ چقدر میتواندنگاه کند
و هیچ نبیند...
مگر چشمهایت به دادم برسند...
و به جای من ببینند؛
و گرنه میتواند بنگرد؛
و منظره؛خالی باشد؟
چیستا یثربی
و هر بار عزیمتش؛
بشارت گنجی بود؛
و دردی که هر بار مرا به دنیا می آورد...
تا دوباره بزرگ شوم؛
و تا دیداری دیگر؛
وقت برای مردن بود
و این راز سترگ انتنتظار بود...
جرعه ای از او ؛
برای وضوی جهان ؛ بس بود ؛
و او
تکبیر بلند من بود ؛
که باید شنیده میشد ؛
صدای تکبیر تا دورها میرفت ؛
و او تکبیر بلند من بود که می آمد ؛
و جهان
به قدمشان ؛ تسبیح میشد...
چیستا یثربی
و مــن فکـــر میکــــردم
باید عــــشق بــــاشد
تـــــــــو به من نگــــــــاه می کردی
مــثل بـــبری در کمـــین؛
کــه به شکـــار خــــود مینگرد...
و به مــن گفتــــی؛
ایـن جنــــگ است...
همیشه خـــیره نگـاه کــردن
عـــاشقانه نیست
چیستا یثربی
این بود که همـــدیگر را دیدیم
بدترین اتفاق جهان
این بود که خود را به ندیدن زدیم
چیستا یثربی
یا من زود آمده ام...
یا تو دیر آمده ای...
یا هرگز قرار نبود که همدیگر را ببینیم!
چیستا یثربی
کارهایت را میکنی
عـــــــــمر میگذرد...
تو خوشبختی...
و فقط یادت میرود که برگردی...
چیستا یثربی
نمــــاز جمعی جهان بود
وقتی من هـــــــــــــــــــــنوز کــــــــــــــــــــافر بودم
چیستا یثربی
که از آن من نیست؛
از تهمت هایی زخم خورده ام
که از آن من نیست؛
از کسانی ناسزا میشنوم؛
که خشمشان از آن من نیست
نام خانواده ای بر من است؛
که از آن من است...
در گوری میخوابم؛
که از آن من است...
داوری کن خدا...داوری کن!
از حکمی جاهلانه؛ که این مردم؛
مرا با آن میخراشند؛
و از آن من نیست!...
چیستا یثربی
دست تمام جهان را از پشت می بندند؛
و بعد دیگر مردی نمی ماند؛
که دستشان را بگیرد؛
و بگوید:
دوستت دارم!...
زنان در عاشقی؛
از بس که می دوند؛ زمین می خورند؛
و آنقدر دردشان می آید؛
که حواسشان نیست
مردی کنارشان ایستاده؛
تا بگوید:
دوستت دارم...
چیستا یثربی
# بدرود #
فرا رسیده است
مرا چشمان کودکی ام به یاد آر؛
وقتی هنوز؛
مرا از خانه تان بیرون نکرده بودید...
خانه ای که هرگز از آن من نبود...
مرا با دستهای کودکیم به یاد آؤ
وقتی نوازش کردن بلد بودن:
در خانه ای که چیزی برای نوازش نبود...
چه ساده دل بودم؛
وقتی هنوز گمان میکردم
جزیی از شما هستم
چه خوب که نیستم...
گم خواهم شد
و به رطوبت سرد یک ابر خواهم پیوست
و از آن بالا
شما را نگاه میکنم...
و لبخند میزنم
و حتما دردش کمتر است...
چیستا یثربی
به خورشید را میخواهد
کو دوشیزه قصه؟
که نترسد...
و نگاهت کند؟...
جز خودم کسی نمانده است...
چیستا یثربی
یادت رفت؟
قبل از مردن باید زندگی کنیم
زودباش
چیستا یثربی
آدم
همیشه تنهاست
فقط
باید سعی کنه که به تنهایی خودش خو بگیره...
چیستا یثربی
مرا میدید
احترام می گذاشت و می گذشت
حالا چه دوستم داشت
چه نداشت
چیستا یثربی
دنیای واقعی باشد
چه چاه
دنیای مجازی
مگر دیگر می گذارند بیرون بیاییم؟؟؟
چیستا یثربی
امــــــــروز ما؛ مال تو!
با آن هرکاری می خواهی بکن
چیستا یثربی
جمعه می آیی
من دوان دوان تا شنبه دویدم؛
گمت کردم...
چیستا یثربی
با چکمه های نارنجی؛
چشم انتظارسواری هستم که جز لباس جنگ؛
چیزی نمی شناخت...
چیستا یثربی
تورا پس نیاورد
سپید بود و زیبا
مادرم بادبان تورا ، پیراهن عروس من کرد
چیستا یثربی
سریع تر از گلوله می کشدت...
چیستا یثربی
یعنی این که بدون خداحافظی بروی
چیستا یثربی
در دریا گمش کردم
و تمام زندگی ام؛ در کاغذی سپید، خلاصه شد
بیا دخترم ؛ بیا!
با این کاغذ؛ قایقی بساز...
من شعر میخواهم چه کار؟
عاشق که باشی
با قایق کاغذی هم ؛ میتوانی به دریا بزنی...
چیستا یثربی
که سلام دادیم...
خداحافظی هایمان؛ همیشه اول میشد
در کل کلماتی که به هم گفته بودیم...
چیستا یثربی
اما من میگویم: بیزارم از چیزهایی که در پایان؛ مرا از بین میبرند...
من عاشق چیزهایی هستم که قویــــــترم میکنند
چیستا یثربی
و من هرچه نباید میدانستم دانستم
دیگر بس است...
فصل عاشقی ست...