هـــنـــــوز نــمـــــی دانـــــــــــم...

 

هـــنـــــوز نــمـــــی دانـــــــــــم

جــزو کــســانــی رفــتـــــــه ای

کــــه بـــــه ســــــادگــــــــــــی

آن هــا را اطــرافــیــان مــی نـــامــم

تـــصــــویـــــری هــای ســوتــکــــــی

دوســــتــــی یــــا

بـــــــــــــــــــــرادر

همــکــلاسـی یــا

کــــودکــــی خــــــــــردســـال کــــه

انـگـشـت هـای قـنــداق پــیــچ مــن

بـــــــرای نـــــــــوازش کــــــــردن ات

خــــــرد ســـــــــال تـــــــــرنــــــــــد

 

آزاده اســـــدی

 

 

دیـــــــــــــــــروز هــــــــــــــم ...

دیـــــــــــــــــروز هــــــــــــــم

مـثـــل مــثــلــث آخـــــــــــــر

ســـه شــنـــبـه ی آخـــــــــر

بـــــــــر آشــــفـــــــتــــــه ام

و تـنـهــا گـــروهـــی کــلـمـه

بــالا آورد!

 

بــــــــدوی هـــســتــــــــــم

نـــیـــمـه نـــــابــود زنـــــی افــریــقــایــی

حــک شــده بــر دیــوار هــای آلـتــامــیرا

 

اگــــــر فـــیـــلــم بــــاشـــم ســـبــکـــم

تـــــــــــراژدی کـــــــــمـــیـــــک اســــت

اگـــــــر شـــــعـــــر

هـــجـــــــــــــــو !

 

گــــــاهــــی مـی شــوم کـــاریــکـــاتــور خـــودم

بـــــــــا ایــــــــن هــــــمـــه مــــن

یـــک شــــاهـــکــار مـــادرزادی اکـــســپــرســیو

هـــســـــتــــم

کـــتـــه کـــل ویـــــــتــــــس

خـــلـــقــــم کــــرده اسـت!

 

آزاده اســـدی

 

 

زن هــــــــا...

 

 

زن هــــــــا

قـــورت داده مــــــی شــونـــد

بـــــا ســـکــه هـــــــــــای زرد

از گــلـــوی بـاجــه هــــای زرد

 

چـــــهـــــــــار راه یــــــــخ زده

زیـــر پـــای

نــوجـــوان هـــای تـــازه سـبــیـل در آورده

بـــــــــوق آزاد مـــــی زنـــــــد

تــــهـــران

هــمــیـشـه پــایـتــخــت خــواهـد مـانـد و

زن هـــــــــا

هــــرگـــز بــــه یـــــاد نـــخــــواهــنــد آورد

کــــــه حـــــیــــثـــیــت چـــــــــهــــــار راه

بــــــــــــدون بــــــــــــــوق آزاد

بـــــربــــــاد خـــواهـــد رفـــت

 

آزاده اســــدی

دارند با "تــــو " جمله می سازند...

سیگار اولی گفتی :

با خاطره جمله بساز!

 

- خاطره ها

دست و پا دارند

 

- قد می کشند

- بالغ می شوند

 

- خاطره ها

تصمیم می گیرند

عاشق می شوند

نمی دانم سیگار چندم است!

خاطره ها اشکم را در آورده اند

دارند با "تــــو " جمله می سازند...

 

 

آزاده اسدی

بی خیال وهم معلق کافه...

بی خیال وهم معلق کافه

قهوه ی غلیظ نوشیدیم

و قرارهای عاشقانه مان را

ته فنجان بر عکس چیدیم

 

خطوط نام تو

کنار تور لباس من

افتاده بود

بغض نوزادی شکست

ناگهان تو را

با کفن سفید

از فنجان من بردند

 

نارنجی ترین پاییز

به محیط

ارائه می شد

و هسته های گریه

در گلوی مان

گیر کرده بود

 

از زمین به آسمان

برگ می بارید

و التماس باران

قطره

قطره

به شیشه ها

می کوبید

 

کاش حادثه ی گریه

به فریاد چشم هامان

رسیده بود

اشک های نباریده

این سنگواره های آه

از دقت روحم

کم کرده است

 

بی خیال وهم معلق دنیا

نشسته ام

کافه

آکنده از رایحه ی تلخ قهوه ای ست

که روزی

با تو خیال کردم

 

آزاده اسدی

 

 

 

 

 

کنار تن معشوق من...

کنار تن معشوق من

بر خاک های آن سوی مرز

گلی روییده

چشم های من

هر صبح

باغچه ی دشمن را آب می دهد

 

آزاده اسدی

شنبه...

شنبه

از تو شروع می شود

قول داده بودی

تنها پنج شنبه ها

به خواب های من آمیزش کنی

تا

در هفته

تنها یک جمعه را کم داشته باشم

 

ولی باز مثل همیشه

مثل از اول

به یاد می آورم

برای مردانگی

کمی خوش قولی کم داری

 

برای من

همین کافی ست

که فصلی جدید

به بازوهایت اضافه کنم

 

 

آزاده اسدی

هنوز نمی دانم...

هنوز نمی دانم

جزو کسانی رفته ای

که به سادگی

آن ها را اطرافیان می نامم

تصویرهای سوتکی

دوستی یا

برادر؟

همکلاس یا

کودکی خردسال

که انگشت های قنداق پیچ من

برای نوازش کردنت

خردسال ترند؟!

 

آزاده اسدی

مردی زیر پوست تنم...

مردی زیر پوست تنم

تبعید شده است

نمی داند کدامین هوس را

برآورد؛

آلبالوی روی میز

یا لبانم را

 

آزاده اسدی