بچگی می کنی و تا خود غروب، ستاره ها را ،پشت دست هایت قایم می کنی….باز بچـــــــه می شوم ،
در دفتر خاطراتت که …یک صفحه ،بـــــــــرگ چسبیده….یک صفحه مــــــــاه…یک صفحه ،تـــــــــو…
و هر صفحه مــــــــن…بچگی می کنی و دفترت را تا روییدن صبـــح، زیر خاک باغچه می کاری…

بازیچه می شوم در روشـــــــنا….

حقیقت می شوم در تنگــــــنا….

و می فهمم کودکی را ،وقتی، روی زانوی دفتر خاطراتت خوابم می برد….

من ، باز هم بچـــــــه می شوم..

باز هم ،بچگی می کنم….

و باز هم ،بازیچه ی دفترت می شوم…

روشـــــــــــنا…..تنگـــــــــــنا…..کودکـــــــــی

 

فرزاد حسنی