چادر سیاه خسته ی خاورمیانه ام

افتاده است نعش زمین روی شانه ام

دارم به درد میکشم این بار غصه را

بر روی دست های ظریف زنانه ام

در من صدای خواندن شعری ست توی بغض

تا مرز گریه،منتظر یک بهانه ام

 

فاطمه اختصاری