بترس از اینکه کسی تکیه گاه تو بشود
که تکیه گاه خودش شانه های آوار است
همیشه حاصل یک بغض تلاخ باران نیست
نمان که تحفه ی این ابر تیره رگبار است
رویا ابراهیمی